نكنيد كه من پيش ازين ، سخن بيم به شما رسانيده بودم ! 29 - ما يُبَدَّلُ الْقَوْلُ لَدَيَّ وَ ما أَنَا بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ . سخن من نزد من به نيك‌بختى و بدبختى بندگان بدل نمىشود و من هرگز بندگان خود را ستمگار نباشيم . 30 - يَوْمَ نَقُولُ لِجَهَنَّمَ هَلِ امْتَلَأْتِ وَ تَقُولُ هَلْ مِنْ مَزِيدٍ . آن روز ( كه مردم را به دوزخ افكنيم ) گوئيم آيا پر شدى ( اى دوزخ ) ؟ و مىگويد : آيا نيز هست ؟ 31 - وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ غَيْرَ بَعِيدٍ . و بهشت را براى پرهيزكاران به نزديك آورند نه دور ! 32 - هذا ما تُوعَدُونَ لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ . به آنها گويند : اين است آنچه كه به بازگرداننده و نگه‌دارنده فرمان خدا وعده داده شده بود . 33 - مَنْ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ وَ جاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ . آن كسى كه از عذاب خدا مىترسد و با دلى گراينده بسوى او مىآيد . 34 - ادْخُلُوها بِسَلامٍ ذلِكَ يَوْمُ الْخُلُودِ . به آنها گويند ، درآئيد در آن سراى به درود و آزادى ، كه آن روز روز جاودانى است . 35 - لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ . آنان راست آنچه خواهند در بهشت و نزد ما از خواسته آنها نيز بيشتر هست . 36 - وَ كَمْ أَهْلَكْنا قَبْلَهُمْ مِنْ قَرْنٍ هُمْ أَشَدُّ مِنْهُمْ بَطْشاً فَنَقَّبُوا فِي الْبِلادِ هَلْ مِنْ مَحِيصٍ . چه بسيار كسان كه پيش از ( اين كافران ) ما آنان را تباه كرديم كه از اين‌ها زورمندتر بودند و در زمين و شهرهاى دور رفتند ! بنگريد ، آيا هيچ از مرگ رستند ؟ و پناهى يافتند ؟ 37 - إِنَّ فِي ذلِكَ لَذِكْرى لِمَنْ كانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَ هُوَ شَهِيدٌ . در آن سخن ، پند و يادآورى است براى كسى كه دلى زنده دارد ، و يا گوش شنونده دارد و او براى دريافت آن در جاى خود آماده است « 1 » . 38 - وَ لَقَدْ خَلَقْنَا السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَ ما مَسَّنا مِنْ لُغُوبٍ . ما آسمانها و زمين و آنچه ميان آنها است در شش روز آفريديم و به ما خستگى و ماندگى نرسيد . 39 - فَاصْبِرْ عَلى ما يَقُولُونَ وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ الْغُرُوبِ پس ( اى محمّد ) ، شكيبا باش بر آنچه ( دشمنان ) مىگويند و پيش از طلوع آفتاب و پيش از غروب خداى را ستايش ( نماز ) كن . 40 - وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَ أَدْبارَ السُّجُودِ . و بخشى از شب خدا را ستايش ( نماز ) كن و پس از نماز هنگام شب ، به وقت دميدن بامداد نيز نماز بام كن . 41 - وَ اسْتَمِعْ يَوْمَ يُنادِ الْمُنادِ مِنْ مَكانٍ قَرِيبٍ . گوش فرادار ( اى محمّد ) آن روزى را كه آوازدهنده آواز دهد ( منادى ندا كند ) از جائى سخت نزديك .

--> ( 1 ) - در اين آيه بعضى مفسران قلب را بمعنى عقل دانسته‌اند كه در زبان عرب متداول بوده است .